{"id":279,"date":"2022-08-20T15:48:07","date_gmt":"2022-08-20T15:48:07","guid":{"rendered":"https:\/\/melahilleard.com\/?page_id=279"},"modified":"2022-08-20T15:48:07","modified_gmt":"2022-08-20T15:48:07","slug":"double-portrait","status":"publish","type":"page","link":"https:\/\/melahilleard.com\/?page_id=279","title":{"rendered":"Double Portrait"},"content":{"rendered":"\n
\"\"<\/figure>\n\n\n\n

‘Double Portrait’ <\/p>\n\n\n\n

A film written & featuring Elzbieta Piekacz {Mela Hilleard}<\/p>\n\n\n\n

Feature, Drama, Experimental, Art House, Author Cinema<\/p>\n\n\n\n

108\u2019, Colour, 35mm, 24 fps, 3:2, Polish, Poland 2001<\/p>\n\n\n\n

SYNOPSIS<\/a><\/p>\n\n\n\n

Finally beguiling experimental drama, pitched somewhere between ‘film on film’ and Godardian essay, exploring the concerns of aspiring actress Ewa and director Michael. The film’s seductive appeal increases as it mutates from hand-held casting scenes, self-analytical script discussions and producer put-downs, and take offs into more personal and (possibly) more documentary areas, such as their visits home and, especially, their meetings with estranged father and separated son, respectively. ‘I speak for myself, not my generation,’ as Michael says, speaking for his generation.<\/p>\n\n\n\n

\"\"<\/figure>\n\n\n\n

<\/p>\n\n\n\n

AWARDS<\/p>\n\n\n\n

I received Best Actress Award for \u2018Double Portrait\u2019 at the 20th International Koszalin Debut Film Festival. The film was awarded during the 26th Gdynia Polish Film Festival and received the Pegaz Prize for best film <\/p>\n\n\n\n

ARTICLES<\/p>\n\n\n\n

http:\/\/www.kinoeye.org\/02\/18\/horton18_no1.php<\/a><\/p>\n\n\n\n

http:\/\/filmpolski.pl\/fp\/index.php?film=128317<\/a><\/p>\n\n\n\n

http:\/\/www.canalplus.pl\/film-portret-podwojny_2646<\/a><\/p>\n\n\n\n

http:\/\/culture.pl\/pl\/dzielo\/portret-podwojny<\/a><\/p>\n\n\n\n

\"\"<\/figure>\n\n\n\n

<\/p>\n\n\n\n

Tadeusz Sobolewski, “Kino”<\/strong><\/p>\n\n\n\n

Kino moralnego niepokoju po latach. Moi r\u00f3wie\u015bnicy, pokazani bez satyrycznego przerysowania, ale nie bez okrucie\u0144stwa, w\u0142a\u015bciwego kamerze DVD. Ka\u017cdy powiela sw\u00f3j charakterystyczny greps. Ka\u017cdy z nich chce urobi\u0107 m\u0142odego, pokierowa\u0107 nim, pokierowa\u0107 w jak\u0105\u015b stron\u0119. Ten, kt\u00f3ry rozdziela pieni\u0105dze, b\u0119dzie chcia\u0142 debiutanta sp\u0142awi\u0107. Inny podjudza go do buntu (bo jest opiekunem m\u0142odych). Jeszcze inny udziela mu mentorskich rad (bo wyst\u0119puje w roli? autorytetu) (\u2026). M\u0142ody re\u017cyser z Portretu podw\u00f3jnego nie marzy o tym  \u017ceby jak w finale Cz\u0142owieka z marmuru wr\u00f3ci\u0107 triumfalnie na korytarze pa\u0144stwowej telewizji i wo\u0142a\u0107: teraz my! Nie b\u0119dzie rozpacza\u0142, \u017ce zabrali mu kamer\u0119. Ma w\u0142asn\u0105. Nie b\u0119dzie robi\u0142 filmu o robotniku, tylko o swojej \u017conie, o rodzinie, kolegach, redaktorach, producentach, o ludziach spotkanych po drodze. M\u00f3wi\u0107 o sobie, to tak, jakby m\u00f3wi\u0107 o ka\u017cdym. Czy w dzisiejszym rojowisku nie tak samo daleko nam do siebie samych, jak kiedy\u015b inteligntowi do robotnika? Bohater Portretu podw\u00f3jnego, odprawiony z niczym na Woronicza, wsiada do metra na stacji Wierzbno. Ca\u0142y czas kr\u0119ci na DVD sw\u00f3j w\u0142asny film. R\u00f3wnocze\u015bnie banalny i fascynuj\u0105cy. Je\u017cd\u017c\u0119 stale t\u0105 sam\u0105 tras\u0105, widz\u0119 to samo, te\u017c kr\u0119c\u0119 sw\u00f3j film oczami. Ale co innego widzie\u0107, a co innego zobaczy\u0107, zapisa\u0107 kamer\u0105. Prosto z telewizji dajemy nura do metra – co za kontrast mi\u0119dzy sztuczno\u015bci\u0105 \u015bwiata medi\u00f3w i szumem rzeczywisto\u015bci. Kamera cyfrowa ukryta pod kurtk\u0105 wy\u0142awia twarze z nieostro\u015bci. Ich rozmaito\u015b\u0107 i monotoni\u0119, zamy\u015blenie, osobno\u015b\u0107 w t\u0142umie. Prosto z metra – ruchomymi schodami w g\u00f3r\u0119. Pa\u0142ac Kultury. Przej\u015bcie podziemne. Codziennie tamt\u0119dy przechodz\u0119. Znam to wszystko – dziewczyny rozdaj\u0105ce ulotki, sprze\u00addawc\u00f3w, dy\u017curnych \u017cebrak\u00f3w, grajk\u00f3w, sterty towar\u00f3w, zapiekanek, czasopism, ksi\u0105\u017cek. Zalew reklam, \u0142awice ludzi. Trans bycia w t\u0142umie. Ocieranie si\u0119 o \u015bwiat. Zgubienie siebie. Mo\u017cna by tak i\u015b\u0107 i filmowa\u0107 w niesko\u0144czono\u015b\u0107. Ale ta niesko\u0144czono\u015b\u0107 okazuje si\u0119 z\u0142udna. To atrapa. Sztuczna perspektywa ulicznego spektaklu. Bohater Portretu podw\u00f3jnego bawi si\u0119 kinem. To jego g\u0142\u00f3wna pociecha – poza mi\u0142o\u015bci\u0105. Filmuje metro, ulic\u0119 i wsch\u00f3d s\u0142o\u0144ca, improwizuje ze swoja dziewczyn\u0105 parodie i pantomimy a la Godard, robi wywiady z prostymi lud\u017ami, jak z cinema varite. Idylla jednak ma swoje granice. Kiedy si\u0119 wniknie w swoje w\u0142asne \u017cycie, przyjrzy si\u0119 konsekwencji swoich wybor\u00f3w, kiedy si\u0119 spojrzy wstecz, na \u017cycie rodzic\u00f3w, swoich i dziewczyny, a potem przyjrzy w\u0142asnym perspektywom – mo\u017cna straci\u0107 nadziej\u0119. Wiele sekwencji Portretu podw\u00f3jnego zaczyna si\u0119 od ruchu, p\u0119du. Potem nast\u0119puje wyciszenie, p\u0119d zostaje zastopowany, jakby\u015bmy docierali do jakiej\u015b niewidocznej bariery, przed kt\u00f3r\u0105 stoj\u0105 Micha\u0142 i Ewa. Nie tylko oni, ka\u017cde polskie pokolenie. W rado\u015bci filmowania jest co\u015b ekstatycznego, ale lot zostaje powstrzymany. Z wyj\u0105tkiem sceny ostatniej, niby naiwnej, a przejmuj\u0105cej jak wys\u0142uchana modlitwa, filmowanej dos\u0142ownie z lotu ptaka – uratowanego od \u015bmierci go\u0142\u0105bka, kt\u00f3ry frunie wysoko nad Warszaw\u0105, nad Ogrodem Saskim. Dawno nie widzia\u0142em polskiego filmu, kt\u00f3ry by\u0142by tak mi bliski, tak prawdziwy. Debiut Mariusza Fronta (rocznik ’65) mimo zastosowania nowej techniki wydaje si\u0119 ca\u0142y zanurzony w dawnym polskim kinie. Przypomina debiuty z lat 70, towarzysz\u0105ce naszemu dojrzewaniu. Rozpoznaj\u0119 w tym filmie swoich bliskich – m\u0142odszych o pokolenie – tak jak niegdy\u015b rozpoznawa\u0142em swoich r\u00f3wie\u015bnik\u00f3w w Iluminacji. I jak u dawnego Zanussiego, jeszcze nie przyt\u0142umionego mora\u0142em, do iluminacji w\u0142a\u015bciwie nie dochodzi. \u017bycie pozostawia niedosyt. Cud, je\u015bli nast\u0119puje, to poza \u015bwiadomo\u015bci\u0105 bohater\u00f3w. Wi\u0119c nic si\u0119 nie da zrobi\u0107 ani z naszym \u017cyciem, ani z \u017cyciem tych, kt\u00f3rych kochamy? Ka\u017cdy epizod Portretu podw\u00f3jnego niesie do\u015bwiadczenie bezradno\u015bci wobec losu. A jednak te b\u0142ahe, paradokumentalne scenki zebrane razem wykraczaj\u0105 poza potoczne do\u015bwiadczenie. Prowadz\u0105 do przekroczenia jakiego\u015b progu, wyra\u017caj\u0105 nadziej\u0119 pomimo wszystko. Wi\u0119c jest wyj\u015bcie spod w\u0142adzy wsp\u00f3\u0142czesnego molocha, tak jak za czas\u00f3w naszej m\u0142odo\u015bci by\u0142o wyj\u015bcie spod w\u0142adzy partii? Pasja filmowania – jako poszukiwanie drogi.<\/p>\n\n\n\n

\"\"<\/figure>\n\n\n\n

<\/p>\n\n\n\n

Barbara Hollender, “Rzeczpospolita”<\/strong><\/p>\n\n\n\n

Pomys\u0142 wyj\u015bciowy jest ciekawy. Re\u017cyser i aktorka. Ludzie niezwyczajni, a jednocze\u015bnie zwyczajni. Ciasne, dwudziestometrowe mieszkanie. Jego by\u0142a \u017cona i te\u015bciowa broni\u0105ca mu dost\u0119pu do dziecka; jej ojciec, kt\u00f3ry j\u0105 zostawi\u0142 w dzieci\u0144stwie; jego wydeptywanie telewizyjnych korytarzy; jej idiotyczne i upokarzaj\u0105ce zdj\u0119cia pr\u00f3bne. Ich wsp\u00f3lne duszenie si\u0119 w \u017cyciu i niespe\u0142nione marzenia. Film Fronta jest interesuj\u0105cy, zrealizowany tak, jakby kr\u0119cony by\u0142 amatorsk\u0105 kamer\u0105. <\/p>\n\n\n\n

\"\"<\/figure>\n\n\n\n

Anita Piotrowska, “Tygodnik Powszechny” <\/strong><\/p>\n\n\n\n

Festiwal [FPFF w Gdyni] mia\u0142 by\u0107 \u015bwi\u0119tem “pokolenia 2000”, m\u0142odych tw\u00f3rc\u00f3w, kt\u00f3rym dano szans\u0119 po raz pierwszy. Ale szum wok\u00f3\u0142 tegorocznych debiut\u00f3w okaza\u0142 si\u0119 nieco przesadny. Sam fakt wyprodukowania tak du\u017cej ilo\u015bci “film\u00f3w pierwszych” jest bezprecedensowy i, rzecz jasna, buduj\u0105cy. Gorzej z samymi filmami (\u2026). Na szcz\u0119\u015bcie by\u0142y te\u017c filmy – zjawiska. Najsilniej g\u0142os pokoleniowy zabrzmia\u0142 u Mariusza Fronta. Jego Portret podw\u00f3jny to nerwowo nakre\u015blony obraz m\u0142odych wchodz\u0105cych w \u017cycie ludzi. Ona jest aktork\u0105, on pocz\u0105tkuj\u0105cym re\u017cyserem, oboje szukaj\u0105 swojej szansy. Ona znosi upokorzenia podczas kolejnych casting\u00f3w i dorabia na promocjach w hipermarkecie. On ze swoim niekonwencjonalnym pomys\u0142em na film stuka do kolejnych drzwi i dostaje kolejne lekcje konformizmu. W tym w\u0142a\u015bnie jako film do pewnego stopnia autotematyczny – Portret Fronta jest najprawdziwszy (\u2026). Nakr\u0119cony cyfrow\u0105 kamer\u0105, prowokuj\u0105cy brulionwym niechlujstwem, ma w sobie co\u015b bardzo szczerego. Najpierw jako opis \u015bwiata za oknem  rozp\u0119dzonego, pogr\u0105\u017conego w beznadziei, ale te\u017c na sw\u00f3j spos\u00f3b poetyckiego i godnego uwagi. Wreszcie jako wewn\u0119trzny pejza\u017c bohater\u00f3w szukaj\u0105cych swego miejsca, duchowo osieroconych, ci\u0105gle jeszcze niewinnych. <\/p>\n\n\n\n

\"\"<\/figure>\n\n\n\n

CREW<\/p>\n\n\n\n

Director Mariusz Front<\/p>\n\n\n\n

Writer Elzbieta Piekacz, Mariusz Front<\/p>\n\n\n\n

DoP Jacek Januszyk<\/p>\n\n\n\n

Camera Janusz Sus<\/p>\n\n\n\n

Production Design Marek Zawierucha<\/p>\n\n\n\n

Costume Magdalena Komar<\/p>\n\n\n\n

Sound Pawel Luczyc-Wychowski, Grzegorz Lindemann<\/p>\n\n\n\n

Editor Cezary Grzesiuk<\/p>\n\n\n\n

Producent Maciej Wojtulewicz<\/p>\n\n\n\n

CAST<\/p>\n\n\n\n

Ewa – Elzbieta Piekacz<\/p>\n\n\n\n

Michal – Maciej Adamczyk<\/p>\n\n\n\n

Ewa\u2019s father – Boguslaw Kierc<\/p>\n\n\n\n

Anna – Agnieszka Wosinska<\/p>\n\n\n\n

Piotrus – Adam Bosko<\/p>\n\n\n\n

<\/p>\n\n\n\n

\"\"<\/figure>\n\n\n\n

<\/p>\n\n\n\n

\"\"<\/figure>\n\n\n\n

<\/p>\n\n\n\n

\"\"<\/figure>\n\n\n\n
\"\"<\/figure>\n\n\n\n
\"\"<\/figure>\n\n\n\n
\"\"<\/figure>\n\n\n\n
\"\"<\/figure>\n\n\n\n
\"\"<\/figure>\n\n\n\n
\"\"<\/figure>\n\n\n\n
\"\"<\/figure>\n\n\n\n
\"\"<\/figure>\n\n\n\n
\"\"<\/figure>\n\n\n\n
\"\"<\/figure>\n\n\n\n
\"\"<\/figure>\n\n\n\n
\"\"<\/figure>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"

‘Double Portrait’ A film written & featuring Elzbieta Piekacz {Mela Hilleard} Feature, Drama, Experimental, Art House, Author Cinema 108\u2019, Colour, 35mm, 24 fps, 3:2, Polish, Poland 2001 SYNOPSIS Finally beguiling experimental drama, pitched somewhere between ‘film on film’ and Godardian essay, exploring the concerns of aspiring actress Ewa and director Michael. The film’s seductive appeal increases as it mutates from hand-held casting scenes, self-analytical script discussions and producer put-downs, and take offs into more personal … <\/p>\n

<\/span> Continue reading<\/a><\/p>\n","protected":false},"author":1,"featured_media":0,"parent":0,"menu_order":0,"comment_status":"closed","ping_status":"closed","template":"","meta":{"footnotes":""},"class_list":["post-279","page","type-page","status-publish","hentry"],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/melahilleard.com\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/pages\/279","targetHints":{"allow":["GET"]}}],"collection":[{"href":"https:\/\/melahilleard.com\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/pages"}],"about":[{"href":"https:\/\/melahilleard.com\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/types\/page"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/melahilleard.com\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/users\/1"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/melahilleard.com\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fcomments&post=279"}],"version-history":[{"count":10,"href":"https:\/\/melahilleard.com\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/pages\/279\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":554,"href":"https:\/\/melahilleard.com\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/pages\/279\/revisions\/554"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/melahilleard.com\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fmedia&parent=279"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}